آرام بخوابید کلمات من!
آرام بخوابید کلمات من!
کلمات غمگین!
کلمات لرزان!
که بلند میشوید و
درجا به زمین میافتید.
آرام بخوابید
ای پرندههای بدون بال!
بالهای بدون پرنده!
بیداری مثل سگ لاشههایمان را بو میکشد
و رستگاری در کفنهای عاریتیمان دراز میکشد.
هواپیماها خستگیهایشان را سقوط میکنند
آب، برای همین لفظ سادهی آب جاری میشود
و لعنت، دهان نهنگها را برای همیشه باز نگه خواهد داشت.
آرام بخواب عشق من!
چیزی تا فروریختنم باقی نماندهاست
آرام بخواب
ای پرندهیی که شبها روی بامم مینشینی
و با گلویی گرفته از اندوه ویرانهها آواز میخوانی.
«کوهها عقدهی بلند خاکاست»
ابرها اندوه آوارهی آبها
و آدمی
اشکی لغزنده بر گونههای زمین. محبوب من! ما موجودات کوچکی هستیم با دستهایی کوچک پاهایی کوچک و دهانی کوچک ما فقط میتوانیم حرفهای بزرگ بزنیم و تماشا کنیم پیری چگونه در سرانگشتان ما موج میزند. میترسم بیدار شویم و ببینیم ما چه صبورانه به این آبها تن سپردهایم و یک عمر همدیگرمان را از پشت شیشههای اکواریوم بوسیدهایم.
تنهایی با من اما حرف نمیزند